Het is een verslaving

Na de mislukte marathon in Kopenhagen zat ik even in een dalletje. Het was de grootste teleurstelling sinds ik ben begonnen met hardlopen. Ik ging nog vol vertrouwen van start, want ik had immers eerder twee marathons met blessures uitgelopen. Dus dit varkentje zou ik ook wel even wassen. Het liep helaas anders. Na 25 kilometer werd de pijn te hevig om door te lopen. De resterende 17 kilometer werd een ware lijdensweg waar ik liever niet meer aan herinnert wilde worden. Ik was er gewoon even helemaal klaar mee.

En nu, ruim een maand later lijkt het plezier weer helemaal terug te komen. In plaats van hardlopen ben ik gaan fietsen, heel veel gaan fietsen. Ik kon niet binnen blijven zitten en niets doen. Ik moest gewoon blijven bewegen om het niet helemaal kwijt te raken. En dat heeft geholpen, want na een maand afwezigheid liep ik afgelopen zaterdag voor het eerst weer een wedstrijd.

De afstand die ik liep was geen marathon, zelfs geen halve maar het voelde toch heel lekker om er eindelijk weer echt bij te zijn. De afgelopen weken stond ik vooral langs de kant om aan te moedigen. En je weet dat dit er ook bij hoort, maar toch zat ik mij van binnen op te vreten. Het voelde dan ook bevrijdend om weer eens een wedstrijd te lopen. Ik merkte toen pas hoeveel ik het gemist had. Dat eeuwige gekloot met je startnummer. De laatste minuten in het startvak met al die gespannen gezichten om je heen. De mensen langs de kant die je vleugels kunnen geven. Het instorten wanneer je te vroeg bent gaan versnellen. Ik hou er gewoon ervan!

Er staan de komende maanden een paar mooie wedstrijden op het programma, waar ik erg naar uitkijk. Het grote plan voor het najaar leek even als een nachtkaars uit te gaan, maar ik kan niet wachten om weer te gaan trainen voor iets groots. Het is een verslaving en ik ben voorlopig nog niet van plan om af te gaan kicken.

Submit a comment