Wedstrijdverslag: Belgrado

Het afgelopen weekend was ik in Servië voor de halve marathon van Belgrado. Het zou niet alleen de zwaarste wedstrijd worden die ik tot nu toe gelopen heb, maar ook de eerste keer zijn dat ik serieus overwogen heb om voortijdig uit te stappen.

De voorbereiding was alles behalve vlekkeloos verlopen, want door een pijnlijke kuit had ik noodgedwongen drie weken rust genomen. En met nog vijf weken tot de marathon van Kopenhagen begon ik langzaam in tijdnood te komen. Het was voor mij dus ook een grote test om te zien of Kopenhagen nog haalbaar was. Ik had natuurlijk niet gelijk de handdoek in de ring geworpen, maar je moet op een gegeven moment een keuze maken.

Het weer

Het zou op de wedstrijddag erg warm worden. Er gingen dagen voor vertrek al berichten rond dat het kwik weleens boven de 25 graden kon gaan stijgen. En die voorspelling leek met een maximale temperatuur van 27 graden helemaal uit te komen. Je kunt je afvragen in hoeverre het nog verantwoord is om in die hitte te gaan hardlopen. Het zijn omstandigheden die toch wel om enig aanpassingsvermogen vragen, want het gevaar voor uitdroging moet je nooit onderschatten.

Rustdag…of toch niet

We hadden overdag eigenlijk teveel rondgelopen. Je bent in het buitenland dus je wilt ook nog wat van de stad zien. Het is iets waar je rekening mee moet houden als je een wedstrijd in het buitenland gaat lopen. We konden onze startnummers bij de avondmaaltijd ophalen dus dat bespaarde ons weer een hoop tijd. Ik vind het ophalen van startnummers echt wel bij de hele ervaring horen, maar deze keer had ik er door de warmte niet zoveel zin in. Het was vrijdag al rond de 25 graden en zaterdag zou het nog warmer worden. We waren onderling al een beetje aan het kijken wat iedereen van plan was, maar het werd al snel duidelijk dat de meesten de hoop op een snelle tijd hadden laten varen. De routekaart met het hoogteprofiel werd nog eens goed bekeken en toen was het al snel tijd om richten bed te gaan.

Wedstrijddag

We hadden om 9:00 uur vlak bij de start afgesproken om eerst nog op de foto te gaan. Het was voor ons 5 minuten lopen dus we hoefden er niet heel vroeg uit. Ik was nog even snel naar de overkant gelopen voor een ontbijt, maar dat was niet echt een groot succes. De zon was al in volle hevigheid te voelen toen we richting het verzamelpunt liepen. Het kwik ging op dat moment al richting de 25 graden. Er stond gelukkig bij het verzamelpunt een grote tent waar we nog een flesje water konden pakken, waarna we rond 9:30 uur richting de start gingen.

BTG BLG 2016 Crews

De halve marathon ging gelijk met de marathon van start. Er waren zover ik kon zien geen startvakken dus iedereen op de topatleten na stonden door elkaar. De marathonlopers waren duidelijk te herkennen aan een groen startnummer. En die kregen terecht veel succeswensen van de halve marathonlopers. We hadden het er met elkaar nog over hoe zwaar die het zouden krijgen, want er was onderweg nauwelijks beschutting tegen de zon.
Kort na iets wat leek op een volkslied klonk dan eindelijk het startschot en kwam de menigte in beweging. We gingen in het begin nog gelijk op maar al snel moest ik de rest laten gaan. Ik wilde rustig starten en vanaf daar kijken wat er mogelijk was. De eerste twee kilometer verliepen helemaal volgens plan al had ik wel veel last van de warmte. Het flesje water wat ik bij de start had, was helemaal leeg.

Bergafwaarts

Na 2 kilometer volgde een afdaling van 4 kilometer. Hier maakte ik, mede door de luide toeschouwers de fout door te versnellen. Het tempo ging tijdens de afdaling van 5:06/km naar 4:16/km. Dat was niet helemaal de bedoeling. Het duurde ook niet lang voordat ik genadeloos afgestraft werd. Nog voordat ik de brug over was, kreeg ik de eerste klap te verwerken. En die kwam heel hard aan, want ineens werd ik volledig bevangen door de warmte.

De brug

Het was weer een klassiek leermoment waarvan er al veel zijn geweest en er vast nog meer zullen volgen. Je kunt nog zoveel willen maar als er aan de handrem wordt getrokken dan ben je gezien. En zo voelde het op dat moment. Er gebeurde iets wat ik nog niet eerder meegemaakt heb; ik was na 7 kilometer al op en wilde zo snel mogelijk uitstappen. Het geloof om op deze manier nog eens 14 kilometer verder te kunnen lopen, was helemaal weg. Ik stopte bij de Cheer Zone in de zinderende warmte met hardlopen, want ondanks de geweldige aanmoedigingen moest ik even bij zinnen komen.

Er waren twee gedachten die door mijn hoofd gingen: opgeven of doorgaan. Ik heb altijd gezegd dat ik nog liever ga wandelen, maar 14 kilometer lang wandelen? Dat gaat het toch ook niet worden dus ging ik het weer proberen.

De verzorgingsposten waren goed geregeld. Je kon naast de gebruikelijke bekers drank ook flesjes water krijgen. En langs de route stonden watersproeiers om voor de nodige verkoeling te zorgen. Je kon duidelijk merken dat er rekening gehouden was met het warme weer. Er stonden in dit gedeelte van de stad een stuk minder toeschouwers langs de kant. Dat maakte het er allemaal niet makkelijker op. Het tempo zakte behoorlijk in en bij iedere verzorgingspost nam ik de tijd om water te drinken. Het goed drinken begon zich na een paar kilometer uit te betalen, want de krachten kwamen heel langzaam weer terug.

Cheer Zone

Het leek alsof ik een reservevoorraad brandstof aangeboord had, want ik kon ineens weer versnellen. Heel geleidelijk begon ik het tempo weer op te voeren. De kilometers die eerder tergend langzaam voorbij gingen, vlogen nu voorbij. Kort voor het naderen van de Cheer Zone haalde ik iemand van onze crew in die het erg moeilijk had. We besloten de laatste 3 kilometer samen te lopen. Het is moeilijk om uit te leggen wat de aanmoedigingen van de Cheer Zone met je doen. Je moet het meegemaakt hebben om het te kunnen begrijpen. Het voelde voor mij in ieder geval als het laatste zetje in de rug. De vermoeidheid maakte plaats voor blijdschap toen we door de Cheer Zone vlogen. En dat hadden we even nodig, want de laatste 2 kilometer waren de zwaarste van de route.

BTG BLG 2016 Cheer Zone

Er zat nog een behoorlijk stevige klim in, maar ook die werd bedwongen. De bordjes voor de laatste meters werden zichtbaar; nog 400 meter, nog 300 meter, nog 200 meter, nog 100 meter… En, ja! De finish! We kwamen ondanks de zware omstandigheden toch nog in 1:54:19 binnen. En dat is gewoon heel netjes. Het was niet de beste wedstrijd die ik gelopen heb maar ik stapte niet uit toen het moeilijk ging. En dat was voor mij de aller grootste winst.

Submit a comment